نظریه بازی

ُSlider-Final
ُSlider-Final
مشاهده
(0)
(1)
نظریه بازی


3 نفر از 12 برندۀ اخیر جایزه نوبل اقتصاد، با بهره گیری از نظریه بازی (Game Theory) در فرضیه ها و مفهوم مدلهای خود به این افتخار دست یافتند. نظریه بازی با استفاده از مدل های ریاضی و آماری قادر به سنجش صحت یک تصمیم استراتژیک است و با تحلیل روشهای همکاری و یا رقابتی، می تواند بهترین تصمیم و نتیجه را برای یک شرکت رقم بزند.

پیش از فراگیر شدن نظریه بازی در اقتصاد، باور بر این بود که در یک معامله، قانون "مجموع صفر" حاکم است. به این معنی که سود یا (زیان) یک شرکت کننده دقیقا معادل زیان و یا (سود) سایر شرکت کنندگان می باشد. ولی، در نظریه بازی، امروزه قانون "برد ـ برد" می تواند دست آورد شرکت کنندگان با پیروی از منطق، در یک بازی باشد.

از مشخصات یک نظریه بازی قانون بازی است. هدف، تعهد و منافع در یک بازی باید تعریف شده باشند و رفتار بازیکنان باید منطقی و در راستای قوانین بازی باشد.

به عنوان مثال می توان از یک دانشگاه به عنوان یک نمونه نظریه بازی نام برد. دانشجویان برای تحصیل و ساختن آینده خود به دانشگاه می روند، اساتید برای داشتن شغل و کسب اعتبار علمی و اجتماعی در دانشگاه حضور می یابند. و به همین منوال، همه افرادی که در موجودیت یک دانشگاه سهیم هستند، به چشم اندازها و نیات خود دست می یابند. وزارت خانه ها باعث گسترش و بهره برداری از علم در کشور می شوند و بالأخره دولت با تکیه بر جامعه ای تحصیلکرده، به برنامه ریزی های بلند مدت خود می پردازد.
آیا می توان ادعا کرد که همه دانشگاه ها در یک جایگاه و اعتبار قرار دارند؟ البته که نه، و این شاید متأثر از تصمیمات استراتژیک هر دانشگاه در طول سالهای فعالیت خود باشد.

هر گاه سود یک فرد، نهاد و یا شرکت تنها در گرو رفتار خود او نبوده و متأثر از رفتار یک یا چند عامل دیگر باشد؛ و تصمیمات دیگران تأثیر مثبت و یا منفی بر سود او داشته باشد، یک بازی میان دو و یا چند موجودیت یاد شده، شکل گرفته است.